Gezonde rivaliteit

Recreantenteam Sombroek 8, met de leden Menno Boon (teamleider), Hans Kos, Dirk Kater, Cor Stoop, Lieze Rinsma, de inmiddels overleden Klaas Buur en ondergetekende, heeft het gepresteerd om via de halve finale van het gewest West Nederland zich te plaatsen voor de finale in Slootdorp.

Een van onze tegenstanders was een ander team van Sombroek met de toevoeging van nummer 6. Omdat een 8 nog steeds een hoger rapportcijfer is dan een 6, gingen wij met een gerust hart richting Slootdorp.

Ruim van te voren vertrokken, werden we al met de finale tegenstander “6” geconfronteerd. Omdat de chauffeur van dit team, je weet wel degene die vroeger door heel Noord-Holland heeft gereden op een bus, een van onze nog op te halen spelers bejegende met de woorden “jouw nemen wij niet mee”. In Middenmeer aangekomen, afremmend bij een passage in de weg, was er achter ons iemand die het nodig vond om op te schieten en luid begon te claxonneren. In de spiegel kijkend zag ik, onze chauffeur, iets zwarts rijden en kreeg al een vermoeden.

En wel hoor nog geen kilometer verder op de weg richting Slootdorp,  waar wij lichtelijk werden opgehouden door een voor ons rijdende auto, haalde die zwarte auto ons in. En wat denk je, de buschauffeur van heel Noord-Holland, of te wel het team “6” ging ons voorbij. We kwamen overigens gelijk in Slootdorp aan en werden onthaald met koffie en koek.

De resultaten van ons team waren wisselend, doch lang niet slecht en in de pauze, na 2 speelronden, werden dan ook de onderlinge resultaten uitgewisseld. Ook natuurlijk met team  “6”. Geconcludeerd werd dat het nog alle kanten op kon gaan. Na de goed verzorgde lunch, door de organiserende vereniging Wieringermeer ’85, werden in de middag de laatste 3  ronden hervat.

Met nog een ronde te gaan, hadden wij al onze wedstrijden gespeeld, en waren zeer tevreden over de resultaten. Met name door de partij van Dirk Kater, die bij zijn gelijkmakende beurt, 6 caramboles maakte en zodoende nog een gelijk spel afdwong. In de laatste ronde moest team “6” nog drie wedstrijden spelen.

Doordat de wedstrijden tegen de 3 andere finale tegenstanders, door elkaar werden gespeeld was het niet gemakkelijk om te bepalen welk team de meeste wedstrijdpunten had en bij een gelijke stand welk team de meeste overwinningen had behaald, laat staan het berekenen van de behaalde percentages van de te maken caramboles. Onze telefonische rekenmachines kwamen op tafel en na veel heen en weer geredeneer, kwamen wij er toch echt achter dat als team “6” alle drie partijen zou winnen, zij weleens de eind-overwinnaar konden zijn. In dat geval zouden wij geen eerste maar tweede worden.

En wel hoor, het ergste voor ons team gebeurde. Het zij gezegd team “6” leverde een geweldige prestatie door al deze drie partijen te winnen. Waarbij Marieke Schigt, haar overwinning, als enige vrouwelijke deelnemer aan de finale, voortreffelijk was te noemen.

Onder het mom “the winner takes it all” stonden wij,  als team Sombroek met het hoogste cijfer, letterlijk en figuurlijk met lege handen. De bloemen, de toespraken, de felicitatie gingen allemaal naar het winnende team.

Het sterkste team wint altijd en dat was nu niet anders. Wij wensen hun veel succes in de eindfinale in de laatste week van juni.

Terug naar huis hadden wij overigens geen “last” meer van de buschauffeur van heel Noord-Holland. Ze hadden kennelijk genoeg stof tot napraten in de auto.

Groeten team Sombroek 8

Cor ter Burg.

P.S.

Voor de niet ingewijden onder ons. De buschauffeur was de man van Marieke, onze reporter.